"sen olmasaydın"
Yâ Muhammed, sen olmasaydın kainatı yaratmazdım" Bin dört yüz yıl öncesiydi. Yağmurlar
bitkilere küsmüş gibiydi. Güneş olabildiğince kavuruyordu
Mekke Sokaklarını. Sanki intikam alıyordu beşerden. Ve diyordu ki;
beni müzeyyen bir şekilde süsleyip, semâya ziyalı bir ışık yaparak,
istifadenize sunan Hâlıkımızı niçin tanımaz, görmezsiniz,
şükretmezsiniz?? ama cahilolan insanın ne gözünde
o hitâbı anlayacak bakış, ne de kalbinde o mânâyı sezecek
his kalmıştı. Adetâ yaşayan cenazeye dönmüştü insanoğlu.
İşte böyle bir zamandı cahiliyet devri. Derken, bir gece semâvat ve arz büyük bir sarsıntıyla uyandı.
Nihayet beklenen an gelmişti. Her

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!